سر خیابان ابطحی که محل زندگی ما بود ، یک جای خیلی قشنگ و باصفا بود به اسم کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان . چه قدر من این محل را دوست داشتم خدا می داند .کتاب‌هایی که از آن جا امانت گرفتم و خواندم هنوز به خاطر دارم و موضوع آن ها را هرگز فراموش نمی کنم .فیلم ها و کارتون ها و نمایش هایی که در این محل به نمایش درآمد ، جزو بهترین خاطرات و چیزهای دیدنی در زندگی من بوده اند . من واقعا کانون را دوست داشتم با آن که مدرسه مان هم واقعا دوست داشتنی بود و معلمانی داشت که پایه های شخصیتی و فکری مرا به درست

ضرب المثل از « چشم » زیاد شنیده ایم : - تا با هردو چشمم نبینم باورم نمیشه ! - چشم و دل پاک است - چشم و دل سیر است - چشم هایش آلبالو گیلاس می چیند .... « چشم » عضو مهمی از بدن است که همیشه آرزوی سلامتی این عضو مهم از بدن را برای همگان داریم . شعر هم ازش زیاد گفته شده : هوا آرام شب خاموش راه ِآسمان ها باز خيالم چون کبوترهاي وحشي مي کند پرواز رَوَد آنجا که مي بافند کولي هاي جادو، گيسوي شب را تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم سوخت برايت شعر خواهم خواند برايم